Hoe milieuactivisten en beoordelingen bosbranden kunnen verergeren

Brandweerlieden bestrijden de Oak Fire in Midpines, Californië, 23 juli.


Foto:

peter da silva/Shutterstock

Met meer dan drie miljoen hectare die al is verbrand of verbrand, wordt 2022 opnieuw een verwoestend jaar voor bosbranden in de Amerikaanse bossen die actiever moeten worden beheerd, een taak die de Biden-regering eerder dit jaar op zich nam toen ze een 10- jaarstrategie om overtollige brandbrandstoffen, zoals omgevallen bomen en kreupelhout, te verminderen op maximaal 20 miljoen hectare nationaal bos en 30 miljoen hectare ander land. Dit plan is een stap in de goede richting, maar het zal waarschijnlijk niet worden verwezenlijkt als de regering niet eerst twee belangrijke obstakels voor bosherstel aanpakt: administratieve rompslomp en rechtszaken.

Projecten om brandbrandstof op te ruimen lopen vaak aanzienlijke vertragingen op. Uit nieuw onderzoek van de denktank waar ik werk, het Property and Environment Research Center, bleek dat het gemiddeld 3,6 jaar duurt voordat pogingen om omgevallen, ongezonde en te dichtbegroeide bomen te kappen van de vereiste milieubeoordeling naar on-the- grond werk. Voor voorgeschreven brandwonden is de vertraging zelfs nog langer, 4,7 jaar. En dit zijn de gemiddelden. Veel dringend noodzakelijke projecten duren veel langer.

Hoewel veel bureaucratische, technische en fiscale obstakels van invloed zijn op deze vertragingen, dragen bureaucratie en rechtszaken aanzienlijk bij. Bij projecten voor brandstofbesparing is eerder een milieueffectrapport nodig, het meest uitgebreide beoordelingsniveau onder de National Environmental Policy Act, dan bij andere projecten die onder de NEPA vallen. Het proces analyseert uitputtend de milieu-impact van een project en vereist dat de potentiële impact wordt vergeleken met vele andere hypothetische projecten. Het kan nog vijf jaar duren voordat het klaar is.

NEPA is bedoeld om het lovenswaardige doel te dienen om beslissingen te informeren, maar wanneer uitstel aanzienlijke milieukosten met zich meebrengt, is het contraproductief om zoiets rigoureus als een milieueffectrapportage te eisen. Vorig jaar ging bijna 10.000 hectare noordelijke gevlekte uilenhabitat in het Klamath National Forest in Noord-Californië in rook op in de Antelope Fire. De Forest Service was zich er terdege van bewust dat er een natuurbrand dreigde en had een plan om het te beschermen, maar het project liep ongeveer tien jaar door milieubeoordelingen en objecten van omgevingscondities die, ironisch genoeg, bezorgd waren over de uilen. -het zijn. Dit soort jarenlange vertragingen komen maar al te vaak voor.

Voeg daar rechtszaken aan toe en de zaken kunnen echt zijwaarts gaan. Staatsbosbeheer is risicomijdend. Enquêtes onder personeel van het agentschap hebben uitgewezen dat de loutere dreiging van een rechtszaak ertoe kan leiden dat het agentschap een stap terug doet en kostbare tijd verspilt met het proberen om een ​​project te ‘bewijzen’ voor rechtszaken. De angst voor rechtszaken voor projecten waarvoor een milieueffectrapportage vereist is – waarvan de complexiteit de plannen voor meer rechtszaken openstelt – kan nog twee jaar duren voordat ze daadwerkelijk kunnen worden uitgevoerd. Volgens Drew Stroberg, een districtswachter in het Klamath National Forest, werd het project van de Forest Service om het risico op bosbranden bij de uil te verminderen, gedeeltelijk vertraagd omdat het bureau een mogelijke rechtszaak over habitats wilde vermijden. Nadat vorig jaar het gebied in brand was gestoken, merkte hij op dat de middelen en overvloedige rapporten die bij die inspanning werden gegenereerd “net zo goed in de prullenbak zouden kunnen zijn”.

Hetzelfde kan gezegd worden van het Biden-plan als het de bureaucratie en het risico op rechtszaken niet vermindert. Hoe kan de Forest Service zijn ambitieuze 10-jarendoel bereiken als bijna al die tijd verloren gaat in de beoordeling en planning van zijn eerste projecten?

Een goed begin zou zijn om het milieubeoordelingsproces voor bosbeheer te stroomlijnen. Andere grote projecten krijgen al minder aandacht onder NEPA dan het verminderen van brandstof. Deze inspanningen krijgen een categorische uitsluiting, waardoor ze de strengheid van een milieueffectrapport kunnen overslaan en in plaats daarvan een meer gematigde analyse krijgen, die gemiddeld ongeveer drie jaar duurt. Dat is nog genoeg tijd om te bepalen of een bosbeheerproject een onnodig risico met zich meebrengt, maar met een dergelijke aanpak zou de Forest Service het soort vernietiging kunnen voorkomen dat wordt gezien in Klamath National Forest. Het eisen van een minder complex rapport zou ook de risico’s van rechtszaken voor de Forest Service verminderen, wat extra tijd bespaart. Met elk bosbrandseizoen dat nieuwe calamiteiten met zich meebrengt, telt elk jaar.

De enige manier om onze natuurbrandcrisis op een zinvolle manier aan te pakken, is door beter actief bosbeheer, zoals de regering-Biden heeft voorgesteld. Maar als de risico’s van rechtszaken en te omslachtige regelgeving niet worden weggenomen, zal dat plan waarschijnlijk in rook opgaan.

Dhr. Wood is vice-president van recht en beleid bij het Property and Environment Research Centre in Bozeman, Mont.

Paul Gigot interviewt Bjorn Lomborg

Copyright ©2022 Dow Jones & Company, Inc. Alle rechten voorbehouden. 87990cbe856818d5eddac44c7b1cdeb8

.

Leave a Comment